O gęsinie

O gęsinie słów kilka

Mięso z polskich gęsi należy do specjalności polskiego rolnictwa, uważane jest za produkt delikatesowy, najwyższej jakości. Walory odżywcze, smakowitość jak i rosnąca świadomość konsumenta sprawiają, że zyskuje ono coraz większe uznanie wśród nabywców w kraju jak i za granicą. Ogromny wpływ na jakość i smak mięsa gęsiego ma sposób chowu i żywienia tych ptaków. Gęsi, jako jedyne spośród hodowanego drobiu żywione są już od wczesnego okresu zielonkami, stanowiącymi cenne źródło naturalnych witamin oraz organicznych związków mineralnych.

Gęsina na zdrowie

Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że jest ono zaliczane do zdrowej żywności. Gęsina z powodzeniem może urozmaicać codzienny jadłospis osób dbających o dobrą formę, samopoczucie i zdrowie. Zaleca się ją dla osób z chorobami serca, cukrzycą, nadciśnieniem, miażdżycą, w chorobie Alzhaimera. Tłuszcz gęsi wykorzystywano już w medycynie ludowej – leczono nim trudno gojące się rany, nacierano obolałe stawy. W przeziębieniach stosowano do nacierania klatki piersiowej oraz podawano do picia z gorącym mlekiem.

Gęsina (nie tylko) na św. Marcina

Symbolika gęsi ugruntowana w okresie starożytnym wpłynęła na powstanie dość powszechnego zwyczaju spożywania gęsiny zwłaszcza w dniach szczególnie uroczystych, świątecznych, przede wszystkim podczas Świąt Bożego Narodzenia. Odkąd do naszego narodowego kalendarza powróciło Święto Niepodległości, które, przypadając 11 listopada, zbiega się z obchodzonym niezmiennie w Kościele katolickim wspomnieniem św. Marcina coraz częściej powraca się do tradycji ucztowania w tym dniu przy gęsinie.

Skąd przyszła gęś?

Gęsi żyjące w naturze są ptakami wędrownymi, spotykanymi na całym świecie, w różnych strefach klimatycznych. Można je spotkać zarówno w niedostępnych rejonach takich jak Grenlandia, Alaska, czy północno-wschodnia Syberia (gęś śnieżna), oraz w rejonach egzotycznych takich jak Hawaje, gdzie zamieszkują na skąpo porośniętych trawą i rzadkimi krzewami stoki gór wulkanicznych do wysokości 2000 m n.p.m.

Dawno, dawno temu…

Początki obecności gęsi na ziemi sięgają miocenu, czyli epoki kiedy to Indie zderzyły się z Azją i powstały Himalaje. Pierwszym gatunkiem uważanym za pra-pra-pra-przodka gęsi jest Anser Atavus. Jego skamieniałości szacuje się na 12 milionów lat, lecz nie uważa się go za pierwszy gatunek gęsi ponieważ posiadał on wiele wspólnych cech z łabędziem. Za przodka gęsi domowej uznaje się natomiast gęgawę (Anser anser). Trudno określić jednoznaczne pochodzenie gęsi, gdyż skamieniałości z podobnych okresów geologicznych znajdowano zarówno w północnej Ameryce, jak i w Europie, czy Indiach. Wiadomo natomiast kiedy została udomowiona. Pierwsze udomowienie gęsi prawdopodobnie miało miejsce w Egipcie, gdzie udomowiono gęś nilową 2800 lat p.n.e. Niezależnie od siebie gęś udomowiano w różnych miejscach na ziemi. W Chinach udomowiono Gęś łabędzionosą, w Europie Gęś szarą, a w Ameryce Berniklę kanadyjską. Współcześnie gęsi utrzymuje się głównie w 2 celach: użytkowanie mięsne, oraz pozyskiwanie pierza, które uchodzi za jeden z najdroższych i najlepszych materiałów do produkcji poduszek i kołder, czy puchowych kurtek.

Projekt sfinansowano z Funduszu Promocji Mięsa Drobiowego